daniel kotowski

ur. 1993 w Łomży, obecnie w Warszawie



statement

Moja praktyka artystyczna jest punktem wyjścia do refleksji o własnym istnieniu. Silnie nawiązuje do mojego osobistego doświadczenia, czyli jestem Głuchym, niekompletnym. W swojej praktyce analizuję własne ciało poprzez władzę nad biologią. Często odnoszę się do pojęcia biowładzy i biopolityki w ujęciu Michela Foucaulta. Zajmuję się performansem, sztuką instalacji, fotografią i projektowaniem, tworzę obiekty i filmy wideo. Obszarem moich zainteresowań jest komunikacja społeczna i polityka społeczna, relacje międzyludzkie oraz to, w jaki sposób jestem postrzegany przez innych ludzi.



edukacja:

2019-2020
Szkoła Patrzenia | Instytut Fotografii Fort | Warszawa

2016-2018
magister sztuki | Wydział Architektury Wnętrz | Akademia Sztuk Pięknych | Warszawa | dyplom w pracowni Wystawiennictwa prof. Barbara Kowalewska

2012-2016
licencjat | Wydział Sztuki Nowych Mediów | Architektura Wnętrz | Polsko-Japońska Akademia Technik Komputerowych | Warszawa | dyplom w pracowni Wystawiennictwa prof. Marek Kosmulski



działania performatywne:

16.12.2020
Mam obowiązek | Zachęta Narodowa Galeria Sztuki | Warszawa

18.10.2020
Pomnik ofiar biowładzy | dawny szpital przy ul. Poniatowskiego | Złoty Kiosk | Wrocław

01.10.2020
Narzędzie do posługiwania się mową | w ramach projektu EXIT | Centrum Sztuki Włączającej | Zachęta Narodowa Galeria Sztuki | Warszawa | kuratorka Justyna Wielgus

30.07.2020
Narzędzie do posługiwania się mową | w ramach projektu kameralnie: w poszukiwaniu tożsamości | platforma ZOOM | Kolektyw Artystycznych Form Eksperymentalnych

08.07.2020
Czytam na głos II | Jesteśmy ludźmi | Galeria Labirynt | Lublin | kurator Waldemar Tatarczuk

02.07.2020
Narzędzie do posługiwania się mową | Instagram Live | Fundacja Promocji Sztuki Współczesnej

03.05.2020
W Rzeczypospolitej Polskiej językiem urzędowym jest język polski | Facebook Live | Muzeum Sztuki Nowoczesnej | Warszawa

20.12.2019
Czytam na głos II | w ramach projektu Grassomania 11 | Gdańska Galeria Miejska 1 | Gdańsk

16.12.2019
Mam obowiązek | Zachęta Narodowa Galeria Sztuki | Warszawa

14.12.2019
Czytam na głos II | Ślad | Galeria W Y | Fabryka Sztuki | Łódź

19.11.2019
Czytam na głos po Niepodległości | Radio Kapitał | Muzeum Sztuki Nowoczesnej | Warszawa

02.11.2019
W Rzeczypospolitej Polskiej językiem urzędowym jest język polski | Park Bródnowski | Stroboskop | Warszawa

26.10.2019
W Rzeczypospolitej Polskiej językiem urzędowym jest język polski | Pałac Kultury i Nauki | Stroboskop | Warszawa

26.10.2019
W Rzeczypospolitej Polskiej językiem urzędowym jest język polski | Plac Konstytucji | Stroboskop | Warszawa

12.10.2019
W Rzeczypospolitej Polskiej językiem urzędowym jest język polski | Fort Mokotów | Stroboskop | Warszawa

05.10.2019
W Rzeczypospolitej Polskiej językiem urzędowym jest język polski | ul. Sokratesa | Stroboskop | Warszawa

27.09.2019
W Rzeczypospolitej Polskiej językiem urzędowym jest język polski | Stroboskop | Warszawa



wystawy indywidualne:

22.10-11.12.2020
Pomnik ofiar biowładzy | Złoty Kiosk | Wrocław

09.27-02.11.2019
W Rzeczypospolitej Polskiej językiem urzędowym jest język polski | Stroboskop | Warszawa

13.04-03.06.2018
Człowiek nierozsądny usiłuje dostosować świat do siebie | Centrum im. Ludwika Zamenhofa | Białystok | kuratorka Aleksandra Czerniawska



wystawy zbiorowe | pokazy zbiorowe | projekty publiczne:

2022 (upcoming)
Głusza | Muzeum Śląskie | Katowice | kuratorzy Michał Burdziński, Michał Justycki, Agnieszka Kołodziejczak, Dagmara Stanosz

2021 (upcoming)
Nagi nerw | Studio Mistrzów | BWA Wrocław Główny | Wrocław | kuratorka Joanna Rajkowska

13.12.2020-30.04.2021
Nigdy nie będziesz szła sama | Galeria Labirynt | Lublin

20.11.2020-16.05.2021
TRZY TO JUŻ TŁUM | Międzynarodowy Festiwal Sztuki Zewnętrznej OUT OF STH VI. Chłonność przestrzeni | BWA Wrocław Główny | Wrocław | kuratorki Michał Grzegorzek, Anka Herbut, Gregor Różański

02.10.2020-17.01.2021
Coś wspólnego | Warszawa w Budowie 12 | Muzeum Sztuki Nowoczesnej | Warszawa | kuratorzy Tomasz Fudala, Natalia Sielewicz

11.09.2020
Śmierć w codzienności | w ramach projektu Jasna 10 | Warszawska Świetlica Krytyki Politycznej | Warszawa | kurator Wojtek Zrałek-Kossakowski

06.09.2020
Warsaw Preview (małe formy rzeźbiarskie) 2020 | Warszawa

07.08-4.09.2020
Wolność Słowa | Galeria Sztuki Współczesnej MD_S | Wrocław

16-30.07.2020
Pochwała Przemijalności | wirtualna wystawa | 01 Gallery | www.01gallery.pl

01.06-31.12.2020
Solidarności i sprawstwo | wirtualna wystawa | Galeria Arsenał | Białystok | kuratorki Katarzyna Różniak, Eliza Urwanowicz-Rojecka

10.12.2019-10.01.2020
Kierunki i zwroty | Galeria Spokojna | Warszawa | kuratorki Zuzanna Sadowa, Marta Jarnuszkiewicz

15.10.2019
Foreign Bodies | video screening | Stroboskop | Zachęta Narodowa Galeria Sztuki | Warszawa

23.09.2019-2020
OSA/Otwarte Studio Antyfaszystowskie | mobilna wystawa i materialne archiwum inicjatywy | Rok Antyfaszystowski | Polska | kolektyw RUCH

21.09.2019
Atrapa | Galeria WL4 Mleczny Piotr | Wolne Pokoje | Gdańsk

01.09-11.11.2019
Trzy plagi | Galeria Labirynt | Lublin | kuratorki Agnieszka Cieślak, Magdalena Linkowska

28.06-28.07.2019
Witamy w piekle #5 | Galeria Śmierć Frajerom | Warszawa

27.05-11.06.2017
Punkt widzenia | Fotofestiwal | Galeria MEOK | Łódź

07.06-22.06.2014
Somewhere | Fotofestiwal | Nasza Galeria | Łódź

15.09.2012
Sztuka Głuchych | Biblioteka Ordynacji Krasińskich | Warszawa



rezydencje:

01.10-07.11.2020
sprawa ważna | COVID-19. Jaki świat po pandemii? | Biennale Warszawa | Warszawa



wykłady performatywne | wykłady:

24.10.2020
Republika Głuchych | XII Spotkania Teatralne Bliscy Nieznajomi | Teatr Polski | Poznań | z Anną Łazar, Ilią Kamińskim, Martyną Zaremba-Maćkowiak, duet Mixed Tomaszem Melissą i Mikołajem Chylakiem

03.09.2020
Niekompletny | Scena Robocza | Poznań



nagrody:

2020
nominacja do nagrody Allegro Prize | Allegro i Contemporary Lynx

2019
nominacja do nagrody specjalnej „Bo wARTo” | MocArty RMF Classic



teksty | wywiady | debaty:

23.12.2020
Zmierzamy tam razem. Wokół wystawy „Solidarność i Sprawstwo” | Postmedium | rozmowa przeprowadzona przez Karolinę Różniak | z Edką Jarząb, Ritą Müller i Martą Romankiv

16.12.2020
TRZY TO JUŻ TŁUM: ciało, głos, protest! | BWA Wrocław | debata przeprowadzona przez Mariannę Dobkowską | z Yulią Krivich, Agatą Kubis i Anią Nowak

03.12.2020
Postprawda a wykluczenie osób Głuchych | Muzeum Sztuki Nowoczesnej w Warszawie | debata przeprowadzona przeze mnie | z Heleną Chmielewską-Szlajfer, Joanną Ciesielską i Bartoszem Marganiecem

07.11.2020
Daniel długo szukał własnego języka. Jak każdy Głuchy | Polityka | Mateusz Witczak

21.07.2020
Dawniej miałem poczucie, że nie wypada mi się odzywać | Culture.pl | wywiad przeprowadzony przez Piotra Polichta



mail: kotowski.daniel@gmail.com

instagram: kotowski.daniel

Człowiek, który nie posługuje się mową, nie jest człowiekiem

wideo, czas trwania filmu 1 min 3 s

2020

Daniel Kotowski inspiruje się pracą Mladena Stilinovića “Artysta, który nie mówi po angielsku, nie jest artystą” (1992), by, podobnie jak Stilinović, mówić o wykluczeniu, ale z perspektywy osób głuchych. Chorwacki artysta zwracał uwagę w 1992 roku na to, co dziś uznajemy za powszechne - dominację języka angielskiego w globalnym świecie sztuki. Kotowskiego równie zajmuje dominacja jednego sposobu komunikowania się - przez użycie języka mówionego. Artysta w swojej pracy używa fałszywego znaku, stylizując go na słowo z języka migowego. W rzeczywistości zwielokrotniony gest jest aroganckim lub niegrzecznym aktem wyrażającym lekceważącą postawę wobec czyjeś wypowiedzi. Znak, który rozpoznają wszyscy.
Praca prowokuje do dyskusji o granicach widzialności i słyszalności osób, których zmysły (wzroku, słuchu i inne) funkcjonują w sposób zaburzony. Jak głos, który jest bardzo cichy może walczyć o własne miejsce w dyskusji i świecie? Jak budować nowe platformy spotkania i komunikacji, nie opierając się o dawne wykluczające modele?

tekst kuratora Michała Grzegorzeka
film, montaż: Karolina Zajączkowska
zrealizowany projekt w ramach Międzynarodowego Festiwalu Sztuki Zewnętrznej OUT OF STH VI. Chłonność przestrzeni.

kadry z wideo
tytuł opis tytuł opis

Pomnik ofiar biowładzy

performance, obiekt (plastelina, sklejka, płyty MFP, akryl, kółka, uchwyt)

2020-...

Pomnik ofiar biowładzy to mobilny i uniwersalny obiekt upamiętniający zapomniane, a niejednokrotnie także niewidzialne osoby, które doświadczyły przemocy w znormalizowanym społeczeństwie. Ofiarą biowładzy – w kontekście politycznym, społecznym, także kapitalistycznym – może paść każda i każdy. To, co upamiętnia pomnik, to nie tylko daleka przeszłość, ale też nieodległa przeszłości, a nawet teraźniejszości.
Realizacja odwołuje się do planowanych realizacji pomnikowych, których koncepcje powstały w kontekście Sympozjum Plastycznego Wrocław ‘70 – prac, takich jak “Centrum Sztuki (pręgierz)” Anastazego Wiśniewskiego czy “Cokół samowystarczalny” Andrzej Wojciechowskiego. “Pomnik ofiar biowładzy” odnosi się jednak przede wszystkim do wątków związanych z przymusową sterylizacją osób, które III Rzesza uznawała za “niepełnowartościowe”, “niechciane”.
Symboliczne odsłonięcie pomnika – realizowane jako dokamerowe działanie performatywne, którego zapis zaprezentowany zostanie w ZŁOTYM KIOSKU – odbędzie się 18 października 2020 roku obok mieszczącego się przy ul. Poniatowskiego budynku dawnego szpitala. Założony w XIX wieku pod nazwą Szpital Fundacji Ojczyźnianego Związku Kobiet (znany również jako Augusta Hospital), a po wojnie funkcjonujący do 2006 roku jako Państwowy Szpital Kliniczny nr 3, był jednym z miejsce, gdzie dokonywano zabiegów ubezpłodnienia na mocy wprowadzonej w III Rzeszy ustawy (z dnia 14 lipca 1933 roku) o ochronie przed potomstwem dziedzicznie chorym.
Data tego jednoosobowego wydarzenia również nie jest przypadkowa – właśnie tego dnia 1935 roku, uchwalono ustawę o ochronie zdrowia dziedzicznego narodu niemieckiego. Zgodnie z jej zapisami zostały ograniczone prawa w wyborze małżonka, zabraniające małżeństwa z osobą cierpiącą na chorobę dziedziczną, umysłowo, a także osobom poddanym wcześniej sterylizacji.
Projekt ma swój początek we Wrocławiu i będzie dalej kontynuowany – planuję podróżować z mobilnym pomnikiem poświęconym ofiarom biowładzy do miejscowości, w których miały miejsce podobne procedery.

film: Yuriy Biley
montaż: Daniel Kotowski
pomoc w działaniu performatywnym: Magdalena Kreis

realizacja obiektu: Daniel Kotowski, Yuriy Biley, Magdalena Kreis
zrealizowany projekt w ramach projektu “Złoty kiosk 70/20” organizowanego przez Strefę Kultury Wrocław i grupę ZŁOTY KIOSK przy wsparciu Ministerstwa i Dziedzictwa Narodowego

foto. Marta Sobala
tytuł opis tytuł opis tytuł opis tytuł opis

sprawa ważna

2 wideo, czas trwania filmu 52 s

2020

Pewnego dnia Sławek prosił mnie, żebym nagrał z nim film. Sławek chce w nim coś do Was powiedzieć.

film: Daniel Kotowski
dźwięk, napisy: Wojciech Ulman
bohater filmu: Tomasz Sławomir Nowakowski
zrealizowany projekt w ramach programu rezydencyjnego „COVID-19. Jaki świat po pandemii?” organizowanego przez Biennale Warszawa

kadry z wideo
tytuł opis tytuł opis

Narzędzie do posługiwania się mową

performance, zoom

2020

W trakcie performansu zachęcam anonimowych uczestników do przesłania mi zdań, słów, kwestii i haseł za pośrednictwem aplikacji ZOOM, które jako pozbawione autorskich treści, będą następnie wypowiadane na głos przeze mnie. Staję się narzędziem do posługiwania się językiem, żywym syntezatorem mowy dla tekstów przesyłanych przez anonimowych widzów. Ważnym elementem performance jest aktywność słowna, którą uważam za jedną z najważniejszych form aktywności człowieka. Mowa odgrywa ważną rolę w komunikacji międzyludzkiej (wzajemne relacje nadawcy z odbiorcą). Mowa jest wytworem społecznym uwarunkowanym biologicznie, psychicznie i społecznie. Ma siłę oddziaływania. W ostatnich czasach bardzo łatwo szafuje się pojęciem wolności słowa. Stało się ono kartą przetargową również w politycznych dyskusjach. Czy w imię wolności słowo może stać się przekroczeniem wolności drugiego człowieka? Czy granica języka jest także granicą naszego myślenia o wolności? Czy język, jego foniczna ekspresja i graficzny zapis stoją ze sobą w wiecznym konflikcie? W performansie “Narzędzie do posługiwania się mową” badam performatywność języka oraz jego polityczny charakter i potencjał.

kadry z wideo
tytuł opis tytuł opis

Śmierć w codzienności

wideo, czas trwania filmu 2 min 38 s

2020

Śmierć to część naszego codziennego życia. Każdy ma swoje przeżycie śmierci bliskiej osoby. Rozmowa o śmierci bywa trudna. W przypadku relacji między dzieckiem głuchym a rodzicami słyszącymi, jak taka rozmowa wygląda? Mam swoje doświadczenie. Jestem głuchy od urodzenia, wychowuję się w słyszącej rodzinie. Mamy własny sposób komunikacji, czyli domowy język migowy, nie mający nic wspólnego z polskim językiem migowym. Rozmawiamy w tym “języku”. Posługujemy się innymi znakami, w tym także oznaczającymi śmierć, umrzeć, nie żyć, niż w PJM.
Badania pokazują, że 90% lub więcej dzieci głuchych rodzi się w słyszących rodzinach1. Bardzo często rodzice słyszący nie znają języka migowego. Czują barierę komunikacyjną, przeważnie komunikują się ze swoim dzieckiem. Przyczynia się to do tego, że głuche dzieci rodziców słyszących nie mają dostępu do naturalnego języka migowego. Spotkają one duże trudności w przyswajaniu jakiegokolwiek języka. Dzieci mają potrzebę społeczną. komunikacyjną do zaspokajania. Bardzo często próbują odnaleźć swoje różne predyspozycje językowe2. "Tworzą samodzielnie spontaniczny system domowych znaków migowych, składający się z dwóch kategorii: wskazywania (gesty deiktyczne) oraz określenia (gesty ikoniczne mające charakter pantomimiczny), które oznaczają ludzi, przedmioty i czynności”3. Domowy język migowy jest oparty na zasadach języka polskiego. Często łączy się z elementami języka fonicznego, tj. pokazaniu jakiegoś znaku towarzyszy artykulacja słowa w języku polskim za pomocą mowy4.
Film "Śmierć w codzienności" został zainspirowany własnym doświadczeniem życiowym, językowym i komunikacyjnym. Przed powstaniem filmu przeprowadziłem krótkie wywiady z 22 głuchymi mającymi rodziców słyszących, którzy podzielili się swoimi doświadczeniami i znakami migowymi. Film pokazuje domowe znaki migowe związane z hasłami śmierć, umrzeć, nie żyć. Głusi, z którymi przeprowadziłem wywiady, komunikują się ze sobą w tym "języku", posługując się znakami nawet do dziś. Dostrzegamy, że należy poważnie traktować śmierć, ale w filmie niektóre znaki pokazują coś bardzo śmiesznego, jednocześnie odzwierciedlając strach.

1 Mitchell Ross E., Karchmer Michael A., „Chasing the mythical ten percent: Parental hearing status of deaf and hard of hearing students in the United States. Sign Language Studies“. 2004;4(2), s. 138-163.
2 Tomaszewski, Język dzieci głuchych – wskazówki dla edukacji szkolnej, „Szkoła Specjalna” 2005, nr 3, s. 171–174.
3 Tamże
4 Tamże

zrealizowany projekt w ramach programu „mikrozamówienia” realizowanego przez Jasną 10: Warszawską Świetlicę Krytyki Politycznej.


Mam obowiązek

performance

Performance odbyło się w 97. rocznicę śmierci pierwszego Prezydenta RP Gabriela Narutowicza, zastrzelonego w Zachęcie 16 grudnia 1922 roku przez działacza nacjonalistycznego Eligiusza Niewiadomskiego. Działanie ma na celu nie tylko uczczenie pamięci prezydenta Narutowicza i przypomnienie tragedii sprzed blisko 100 lat, lecz również zwrócenie uwagi na potrzebę przestrzegania prawa, wypełniania obywatelskich obowiązków i uświadomienie sobie konsekwencji mowy nienawiści.
Tradycyjnie - jak co roku w dniu 16 grudnia - osoby zaangażowane w sprawy polityczne i społeczne zorganizowały pikietę pod Zachętą w rocznicę śmierci Narutowicza. Akcja zaczynała się o 17:30. Wykorzystałem dostępne tło scenograficzne do mojego performance. Uzupełniłem je o swój transparent “W Rzeczypospolitej Polskiej językiem urzędowym jest język polski”. Podczas performance założyłem przenośny system nagłośnienia w formie plecaka i korzystając z niego odczytywałem z kartki artykuły Konstytucji, które według mnie zostały złamane przez władzę i społeczeństwo. Po każdej przeczytanej kartce, dawałem ją publiczności.

film: Tomasz Grabowski
dźwięk: Wojciech Ulman

performans organizowany we współpracy z Zachętą Narodową Galerią Sztuki


kadry z wideo
tytuł opis tytuł opis
Kolejne performance (live stream na Facebooku Zachęty) odbyło się w 98. rocznicę śmierci pierwszego Prezydenta RP Gabriela Narutowicza, zastrzelonego w Zachęcie 16 grudnia 1922 roku przez działacza nacjonalistycznego Eligiusza Niewiadomskiego. Działanie ma na celu nie tylko uczczenie pamięci prezydenta Narutowicza i przypomnienie tragedii sprzed blisko 100 lat, lecz również zwrócenie uwagi na potrzebę przestrzegania prawa, wypełniania obywatelskich obowiązków i uświadomienie sobie konsekwencji mowy nienawiści.

film: Marcelina Gorczyńska

performans organizowany we współpracy z Zachętą Narodową Galerią Sztuki


kadry z wideo
tytuł opis tytuł opis tytuł opis

W Rzeczypospolitej Polskiej językiem urzędowym jest język polski

performance, instalacja video

2019-...

Tytuł „W Rzeczypospolitej Polskiej językiem urzędowym jest język polski” podkreśla paradoks. Konstytucja reprezentuje wszystkich obywateli i jest narzędziem równości i sprawiedliwości.Tymczasem fragment 27 artykułu Konstytucji wskazuje zapis o języku polskim, który jest w wyraźny sposób dyskryminujący np. dla osób nie posługujących się mową, stawia przed sobą wyzwanie. Z drugiej strony, podejmując je, wykonując wysiłek mówienia w języku polskim, nie w polskim języku migowym wskazuję na wartość, jaką jest obowiązek występowania w obronie konstytucji. Tym samym uwidaczniam te miejsca (fizyczne lub w przestrzeni wirtualnej) i momenty, w których władza naruszyła prawo, domagam się sprawiedliwości i respektowania czegoś, co należy także do mnie, jako obywatela. Podczas performance założyłem przenośny system nagłośnienia w formie plecaka i korzystając z niego odczytywałem z Konstytucji RP w wielu miejscach.

foto. 1-4. Patrycja Kuczyńska, 5. Piotr Kruszak
tytuł opis tytuł opis tytuł opis tytuł opis tytuł opis

czytam na głos II

performance

2019

Koncepcja działania performatywnego „Czytam na głos” w formie performance na podstawie filmu Czytam na głos.
Podczas performance’u czytam na głos 222 kartki Hymnu Polskiego. Ich liczba związana jest z rokiem powstania pieśni patriotycznej, stworzonej przez Józefa Wybickiego w 1797 roku. Czytam hymn, za każdym razem dokładnie wymawiając słowa. Po każdej przeczytanej kartce, puszczam ją wolno. Istotną częścią tego performance jest posługiwanie się MOJĄ mową, ponieważ jest ona wadliwa, jest zaburzeniem mowy, w którym ruchy narządów mowy działają nieprawidłowo. Jestem świadomy, że nie jestem w stanie bardzo długo mówić. Pokazuję mój wysiłek włożony w aktywność słowną.

foto. Aneta Wawrzoła i Grzegorz Habryn

tytuł opis tytuł opis

czytam na głos

czas trwania filmu 2 min 56 s

2019

Normalizacja życia codziennego jest problemem dla mnie samego. Na co dzień nie posługuję się mową jako osoba Głucha. Większość normalnych nie akceptuje mojej normalności. Normalni spostrzegają mój niewłaściwy element lub mój brak, pragnąc je naprawić, uzupełnić. Oczekują ode mnie, bym w pełni przynależał do ich strefy - strefy normalności. Postanawiam rządzić nad własną mową, własnym głosem, własnym przekazem. Wykorzystuję je do zaspokojenia oczekiwania normalnych. Może być sytuacja, kiedy grupa, zgodna ze swoją normą, wyraża stanowczy sprzeciw wobec mnie, że nie powinienem posługiwać się mową. Może czuć dyskomforcie, czuć się źle, zostać ośmieszona, obrażać w związku z moim brakiem otaczania mowy czcią. W mojej aktywności słownej podkreślam istniejącą ambiwalencję pomiędzy nonkonformizmem a konformizmem.

film, montaż, napisy: Tomasz Grabowski
dźwięk: Wojciech Ulman

kadry z wideo

tytuł opis tytuł opis tytuł opis

grzech

10 obiektów (płyty HDF 45 x 45 cm i wydruki zdjęć)

2017

Inspiracją do tej pracy była rozmowa z zakonnicą, którą odbyłem w dzieciństwie. Usłyszałem wtedy: „Być grzesznym, to znaczy mieć czarne serce. W szpitalu możesz otworzyć swoją klatkę piersiową i zobaczyć, jakiego koloru jest twoje serce”. Jako dziecko, byłem głęboko poruszony tą wypowiedzią. Prezentowana praca jest artystyczną interpretacją tej wizji. W pewnym sensie podejmuję rękawicę rzuconą mi w dzieciństwie. Zaglądam w głąb siebie. Dążę do samopoznania, również ciemnych stron swojej osoby.

foto. Piotr Kruszak
tytuł opis tytuł opis tytuł opis

cisza

obiekt (rama drewniana 112 x 112 cm, akryl, żyłki)

2015

Czym jest cisza? Na to pytanie próbuję odpowiedzieć w niniejszej pracy. Może po prostu brakiem dźwięku. Według mnie pojęcie ciszy nie istnieje, ale zostałem wychowany w dominującym świecie dźwięków i zarazem nauczony, czym jest świat dźwięków. Między tym, co czuję a tym czego zostałem nauczony, tkwi ciągła sprzeczność.
Obiekt przypomina konwencjonalny obraz w ramie. W miejscu, gdzie spodziewać się można płótna lub deski, a na niej farby, spotyka się płaszczyznę przejrzystą, pełną szparek, spowitą nieuchwytnymi refleksami. Powierzchnia utworzona z żyłek jest elementem metafory granicy między istniejącą, a nieistniejącą definicją.

foto. Piotr Kruszak
tytuł opis tytuł opis tytuł opis

11km/2:33h

instalacja, wideo, czas trwania filmu 2 godziny 33 minuty

2017

Podobno car Mikołaj I wyrysował przebieg linii kolejowej Moskwa-Petersburg na mapie przy pomocy linijki i ołówka, zupełnie nie zwracając uwagi na uwarunkowania terenu. Zafascynowany radykalnością tego gestu, postawiłem przed sobą podobne zadanie. Postanowiłem przejść w linii prostej trasę ze swojego domu do Akademii Sztuk Pięknych, gdzie studiowałem. Nagrałem dokumentację filmową tego spaceru przy pomocy sportowej kamery przymocowanej do ubrania. Dodatkowych informacji o przebytej trasie dostarcza animacja, na której widać czarną prostą kreskę planu oraz czerwoną linię faktycznej trasy.
W rejestracji filmowej przedstawiam badanie ograniczenia własnego ciała w kontekście czasu i przestrzeni. W filmie pokazuję nie wybrane, nie estetyzowane kadry przestrzeni, nagrywam wszystko, co mijam po drodze, nie kontrolując obrazu w czasie jego rejestracji. Jedyny wybór, jakiego dokonuję, to trasa i sposób jej pokonania. Film ten bardzo przybliża do doświadczenia, jakim jest chodzenie po Warszawie w kontekście architektonicznym, czy urbanistycznym, także w obszarze uwarunkowania terenu.
Duże znaczenie dla odbioru ma bezpruderyjne podejście do czasu. Czas jest dokładnie zmierzony i podany w tytule pracy, co wskazuje na jego znaczenie. Jednocześnie nie zmuszam widzów do przeżywania go w całej jego rozciągłości. Pozostawiam możliwości przewijania i przeskakiwania do dowolnego momentu w filmie przy pomocy tabletu.


kadry z wideo

tytuł opis tytuł opis tytuł opis tytuł opis tytuł opis tytuł opis

Człowiek nierozsądny usiłuje dostosować świat do siebie

instalacja, szkice, fotografie, video

2018

Wychowałem się na wsi i później w internacie w lesie w Otowcku. Z tego względu rozwinęła się we mnie duża wrażliwość na piękno natury. Z dużą uwagą przyglądam się roślinom, a tym, które hoduję w domu, nadaję imiona. Na prezentowanych fotografiach ta relacja jest podkreślona przez pełen czułości kontakt fizyczny. Również w filmach znajdują się opowiadania o zielonych przyjaciołach i o sobie: „Nazywam się Daniel, czy jestem rośliną?”.
Świat przyrody jest dla mnie nie tylko źródłem zachwytu, ale również punktem wyjścia do refleksji o swojej własnej sytuacji. Dostrzegam nieposkromioną wolę życia i możliwości regeneracji wśród roślin. Widzę, że uszkodzenie, na przykład złamanie gałęzi, nie powstrzymuje roślin przed wzrostem, tylko zmienia ich kierunek. Podobnie jak ja - czuję się ukształtowany przez fakt, że jestem głuchy, ale uważam, że to nie powstrzymuje mnie przed rozwojem. Żyję pełnią życia. Za Michelem Foucaultem, proszę by nie nazywać mnie chorym. Jestem głuchy i jest mi z tym dobrze. Nie chcę być zmieniany.
Praca „Człowiek nierozsądny usiłuje dostosować świat do siebie” jest pogłębionym autoportretem. Widać w niej nagie ciało młodego mężczyzny. Pokazuję się jednak również jako osoba: człowiek wrażliwy, samoświadomy, idący własną drogą.

foto. Piotr Kruszak
tytuł opis tytuł opis tytuł opis tytuł opis tytuł opis tytuł opis tytuł opis

Bez tytułu

obiekt (szkło, kamień)

2018

Praca odnosi się do pojęcia biowładzy (władzy nad biologią) i biopolityki (świadomego wykorzystania biowładzy w praktyce) w ujęciu Michela Foucaulta.
Obiekt wskazuje relacje między kamieniem a szkłem. Zarówno kamień jak i szkło mają swój indywidualny charakter, ale stworzone są z jednakowych atomów. Pierwszy element wyraża delikatność, przezroczystość, gładkość, a drugi trwałość, nieprzezroczystość, szorstkość. Szkło jest efektem twórczości człowieka, przez co symbolizować może utopię i biowładzę, kamień natomiast przynależy do sfery natury i nie jest zgodny z teorią biowładzy. Moja praca jest utopijną próba idealnego połączenia obydwu materiałów, pomimo ich wizualnego kontrastu, by zachować równowagę pomiędzy obydwoma sferami.

praca powstała jako aneks do pracy dyplomowej, zrealizowana w pracowni Intermediów dr Zuzanny Sadowej w warszawskiej ASP


foto. Piotr Kruszak

tytuł opis tytuł opis tytuł opis tytuł opis
daniel kotowski prace bio kontakt portfolio ENG